31 aug 2025 Ponte de Lima - Rubiães

Het wordt een pittige dag vandaag dus we (Dolores, Magda, Christof, Fabi en ik) hebben gisteren besloten om vandaag vroeg te vertrekken. Ik heb niet veel geslapen dus vind het niet erg om om 6 uur op te staan. Een half uur later loop ik als eerste (?) de albergue uit. De rest volgt later wel. Het is nog een beetje donker dus even goed kijken waar ik loop. Het voelt weer heerlijk om in het halfdonker alleen de wereld in te stappen. Niemand voor of achter me.

Ik realiseer me dat ik daar nog even goed van moet genieten want morgen eindig ik vlak voor Tui en dan begint het circus met touregrino's en zal het veel drukker zijn onderweg. Ik denk dat ik ook wat accommodaties moet gaan boeken tot en met Santiago. Niet echt zin in, maar helaas wel de werkelijkheid.

Precies om 7 uur loop ik door een eerste dorpje. De kerk waar ik langs loop luidt de klokken. Eerst om te laten weten dat het 7 uur is en daarna als oproep voor de dienst. Uitslapen is er voor dit dorp niet bij op zondag, want de klokkenluider houdt het niet bij één keer. Na een paar minuten begint hij vrolijk opnieuw met weer een ander deuntje, tot een keer of 4. 

De route vandaag heeft veel natuur. Ik heb op het kaartje gezien dat de eerste 10km nog redelijk vlak zijn, maar daarna komt een steiging van 200 meter in ongeveer 3 kilometer.

Na ongeveer 8 km is een eerste cafeetje. Eindelijk, want behalve een banaan heb ik nog niks gegeten. Ik eet en drink wat en ontmoet Jesse, een Nederlander die ik ook al even gezien had in de albergue van vannacht. Hij loopt met alleen een heuptas van 10 liter. Echt bizar!

Als ik naar buiten loop zie ik iets verderop een boer die zijn koe aan een touwtje uitlaat. Ik film het tafereeltje, maar als de boer naar me kijkt voel ik me eigenlijk wel heel bezwaard. Ik wens hem snel een 'bom dia' en loop door.

De natuur is prachtig, zeker nu alles vochtig is. De dauw zit alle blaadjes die je maar ziet en ik ruik de varens en eucalyptus nog meer dan wanneer het droog is. Ik geloof niet dat ze hier bang hoeven zijn voor bosbranden, want de luchtvochtigheid is hoog. Ik merk het ook aan de spullen in mijn backpack, alles is een beetje klammig. Gisteren heb ik de hele dag met mijn natte was aan mijn rugzak gelopen (lang leve de wasknijpers die ik bij me heb). Goede nieuws is dat alles aan het eind van de dag wel droog was door de zon.

Al vrij snel na de stop bij het cafeetje begint het avontuur voor vandaag. Pittige klimmetjes met grote rotsen. Ik maak een filmpje van een van de eersten, maar daarna geen foto's en video's meer, want ik moet mijn aandacht er goed bijhouden. Een misstap is gauw gemaakt. Mijn stokken zijn niet voor niets mee gegaan, ik heb ze nu hard nodig. Soms om mezelf omhoog te duwen op een net te grote stap, soms om mijn evenwicht te bewaren. Ik voel me net een berggeit🤣 Het is enorm zwaar, maar ik vind het tegelijk prachtig! De foto geeft een weergave, maar het werd nog erger.

Gelukkig zijn het steeds niet al te lange stukken en is er in de tussentijd weer tijd om op adem te komen. Maar alsnog is het erg pittig. Ik moet denken aan Dolores en Magda. Zij zijn 74 en 76. Zouden zij het wel redden?

Je hoopt na zoveel klimmetjes dat je bovenop de berg getrakteerd wordt op een prachtig uitzicht, maar helaas.... het enige dat op me wacht is een enorme regenbui. Ik sta gelukkig droog onder wat bomen, dus wacht het even af. Zo snel als het er was was het ook weer klaar. Ik kan weer doorlopen. Vanaf daar is het vooral veel dalen. Hoe logisch. Ik zeg tegen mezelf altijd 'what goes up, must come down'. Na alle klimpartijen is het dalen een behoorlijke aanslag op mijn knieën. Ik probeer goed mijn stokken in te zetten, maar dat voorkomt helaas niet dat vooral mijn rechterknie wat protesteert. Ik herken het gevoel maar al te goed van mijn eerste camino.

Na de afdaling ben ik behoorlijk op. Het is nog ongeveer een half uur tot de albergue als ik langs een barretje loop. Het is heel verleidelijk om door te lopen, maar ik móet echt even zitten en wat eten, met het risico dat ik straks niet meer overeind kom. Maar dat risico neem ik voor lief.

Een tosti, een koude cola en even zitten helpt. Net als ik weg wil lopen zie ik Dolores en Magda. Gelukkig, ze hebben het gehaald. Op de weg maak ik een diepe buiging voor ze. Dik respect voor dat ze dit kunnen én doen!

Oké, de benen er weer onder voor de laatste 2 km. Het eerste stuk loop ik met hernieuwde energie (als een jonge hinde zeg ik tegen mezelf grappend), maar de vermoeidheid zit goed in de benen, dus ik ben heel blij als ik de albergue zie. 

Er is niets in de nabijheid van de albergue, alleen een barretje aan de overkant dat er speciaal is neergezet voor de pelgrims lijkt het wel en ook dienst doet als souvenirwinkeltje en als mini supermarkt voor pelgrims die zelf willen koken.

Omdat de albergue pas over een uur open gaat (ja, alweer) drink ik een theetje en bestel een pastel de nata. Ik vind dat ik die wel verdiend heb na deze pittige wandeldag.

Voor de rest hoef ik niks vandaag. Zelfs niet te wassen, want ik deel met een paar mensen een wasmachine en droger. Heerlijk, even zo'n klein momentje van luxe. Wat geniet ik daarvan! En al bij de receptie is er andere pelgrim die me verheugd vertelt dat ze warme douches hebben. Ik was haar eerder tegengekomen in een albergue met koude douches. Ze blijkt het bed naast me te hebben, dus we kletsen nog even wat. Ze heet Karen en komt uit Chili, maar woont nu in Canada. 

Al vroeg eet ik een pizzaatje bij het barretje aan de overkant, zodat ik daarna echt niets meer hoef, behalve tandenpoetsen. Dat laatste stel ik nog even uit om deze blog te schrijven. 

Nu alleen nog even kijken of ik ergens wifi heb, zodat ik de foto's kan uploaden.

Half 9, tijd voor bed!