5 sept 2025 Pontevedra - A Armenteira

Wat een heerlijk stille albergue is dit. Vannacht echt helemaal niets gehoord. Behalve een wekker om 5.30 en een half uur later nog een. Vanaf dat moment beginnen wel veel mensen in te pakken. Ik doe het rustig aan, eet nog even een yoghurtje en banaan en smeer het stukje stokbrood dat ik van gisteren over heb met roomkaas. Het brood stop ik in mijn tas voor onderweg.

Het eerst stuk loop ik door de stad. Het is net 8 uur geweest en de stad komt langzaam tot leven. De straten worden schoongemaakt, in de barretjes brand licht en zitten mensen te genieten van een koffietje en een ontbijt. Her en der gaat het licht aan in een winkel, de supermarkt vult nog snel de groenten aan en een bakkertje op de hoek staat met de deur open zijn deeg te rollen. Het ruikt er heerlijk en ik kan het niet laten even mijn hoofd naar binnen te steken om te vragen wat hij aan het maken is. Hij rolt zuurdesem broodsticks. Ik wens de bakker een goede dag en loop weer door.

Er zijn weer veel pelgrims onderweg. Ik verheug me al op de afslag naar de Espiritual. Het laatste stukje voor de splitsing loop ik nog even op met Monica uit Italië. Ze maakt zich zorgen dat ze verkeerd loopt, omdat haar app iets anders zegt dan waar ze nu loopt. Ik leg haar uit dat er vanwege wegwerkzaamheden een omleiding is. Dan is ze weer gerustgesteld.

Na ongeveer 3 km splitst de camino zich in de Central en en Espiritual. Waar ik al op hoopte gebeurt. De meeste pelgrims wandelen rechtdoor en ik sla linksaf. 

Ik loop weer heerlijk alleen en in stilte. En ik geniet! De pijn aan mijn linkerblaar is een stuk minder geworden. Misschien dat deze nu eindelijk een keer geknapt is. Ik heb gisteren niet gekeken, alleen de compeed pleister weer vastgeplakt met tape. Helaas doet de blaar op mijn linkerhak nog wel zeer. Maar ik red het ermee . 

In de rust vliegt de tijd en de kilometers. Na 9 km eet ik op een bankje mijn stokbroodje van gisteren op en rust even uit. Als ik weer ga lopen blijk ik vlakbij O Poio te zijn. Daar staat een groot klooster en de grootste horreos die er is. Ik loop een rondje door de kerk, het klooster laat ik voor wat het is.

Onderweg heb ik al een paar keer de zee gezien. Vanaf O Poio is het vooral afdalen naar het water en naar het plaatsje Combarra. Een schattig plaatsje aan zee, met smalle steigende en dalende straatjes. Ik neem even pauze op een terras (met uitzicht op de baai) met een colaatje en een enorme bocadillo die echt om te smullen is. Als hij voor me staat denk ik niet dat het me gaat lukken om hem helemaal op te eten, maar op het laatste stukje na kost dat eigenlijk geen moeite. Ik weet dat het laatste stuk naar A Armenteira nog een flinke klim heeft dus een beetje extra energie er in kan geen kwaad.

Tegen 13 uur zet ik de benen er weer onder en vervolg ik mijn tocht.

Om de hoek bij het cafeetje begin ik te klimmen. Wat ik dan nog niet weet is dat dit nog ongeveer 2 uur duurt. Er komt geen einde aan de klim. Soms is het heel steil, een andere keer wat minder, maar de weg blijft continu omhoog gaan. Het is vandaag een zonnige dag en er is weinig schaduw dus zwetend kluun ik mezelf een weg omhoog. Ik maak me een beetje zorgen om de hoeveelheid water die ik nog heb. Ik heb zo'n dorst dat ik het liefst mijn laatste fles in één keer opdrinken, maar ik heb nog een eindje te gaan, dus probeer ik te doseren met af en toe een slokje. 

Ik heb zo'n behoefte om even te zitten. Mijn benen willen bijna niet meer, maar in het bos waar ik loop is niets om op te zitten. Ik wil niet op de grond gaan zitten, want dan kom ik nooit meer overeind. Ik doe een schietgebedje aan de heilige Jacobus 'wil je alsjeblieft voor me zorgen'. Het is ongelooflijk, maar nog geen 50 meter verder ligt een grote koele steen naast de weg, waar ik dankbaar op ga zitten.

Ik blijf daar even zitten en verzamel moed om door te gaan.

Na 2 uur zwoegen vlakt het pad af en gaat zelfs iets dalen. Eindelijk, dat voelt al beter. De omgeving waar ik in loop is prachtig. En het is stil. Ik hoor alleen mijn eigen voetstappen, het zachte geluid van mijn stokken, het lichte gekraak van mijn rugzak en de wind. Pelgrims zie ik nauwelijks meer. Er komen er 2 voorbij en dat is het.

Maar het venijn zit hem in de staart. Het laatste half uur volgt nog een afdaling die al even pittig is als de klim. Grote rotsblokken waar ik echt af en toe goed moet kijken waar ik mijn voeten neerzet. Mijn benen zijn zó moe dat ik als de dood ben dat ik val.

Halverwege de afdaling hoor ik kerkklokken. In A Armenteira, de plaats waar ik heen ga, is een klooster. Dat betekent dat ik er nu echt bijna ben. Ik zou wel willen huppelen van geluk, ware het niet dat mijn benen dat niet meer kunnen én de afdaling te uitdagend is.

Om 16 uur ben ik eindelijk bij de albergue. Het inchecken lijkt een eeuwigheid te duren en ik kan bijna niet meer op mijn benen staan. Een beetje meer training vooraf had wellicht geholpen. 

Helaas geen onderbed dit keer (ook dat nog). Ik zet mijn backpack op de kamer en drink eerst even een colaatje in de gezamenlijke ruimte.

Na een heerlijke douche en mijn handwasje maak ik mijn bed op. Het lukt me wonderbaarlijk om het trapje op te komen met mijn stramme benen🤣 Waar een warme douche al niet goed voor is. Ik zit nog even in de tuin te kletsen met een meisje uit Polen en een man uit Amerika. De laatste is geboren en opgegroeid in Vietnam en nu met een groep vrienden van 45 jaar geleden uit Vietnam (en nu wonend over de hele wereld) samen de camino aan het lopen. Heel bijzonder.

Ik zie ineens dat het al 18 uur is. Over een uur is de pelgrimszegen in het nabij gelegen klooster. Ik eet snel een salade op een terras naast het klooster, want wil eigenlijk na het klooster gelijk mijn bed in. In de kerk van het klooster is een trouwerij. Het loopt vol met mannen en pak en de vrouwen zien er allemaal uit om door een ringetje te halen. 

De pelgrimszegen is in een kapel van het klooster. Een aantal nonnen en één frater zingt een aantal vespers. Uiteraard in het Spaans dus ik heb geen idee waar het over gaat en toch doet het iets met me. De pelgrimszegen is in een Nederlandse vertaling aanwezig, maar ik denk dat ze het niet aandurven om deze in het Nederlands uit te spreken. Ik moet het met de Engelse doen. Maar alsnog raakt het me weer.

Na het verlaten van het klooster raak ik aan de praat met een vader en dochter uit Engeland, Valentine en Daphne. Zij slapen in dezelfde kamer als ik. Valentine is priester vertelt hij. We hebben een leuk gesprek, maar uiteindelijk probeert hij toch mijn zieltje te winnen. Zonder daar overigens opdringerig in te zijn 

Om half 10 gaat het lichtje bij mij wel uit, dus snel terug naar de albergue en slapen. Morgen een lange dag van 25 km.