2 sept 2025 Tui - O Porriño

Ik heb eindelijk een keer een zacht matras. Zo een waar je schouders en heupen een beetje in wegzakken. Elke zijslaper snapt dan wat ik bedoel. Tot nu toe waren de bedden zó hard, alsof je op beton ligt. Ik heb me wel eens afgevraagd of het bankje in het park niet lekkerder zou liggen😆

Dat zachte matras nodigt uit om deze ochtend even wat langer te blijven liggen en dat doe ik dus ook. Ik heb ook geen haast. Gezien het drama van gisteren dat pelgrims geen slaapplek kunnen vinden, heb ik de overnachting voor komende nacht al gereserveerd. Niet zoals ik het zou willen, maar ik wil me ook niet gejaagd voelen en er een soort wedstrijd van maken 'wie heeft als eerste een bed'. Dat was wel het gevoel waarmee ik naar Tui liep en dat wil ik niet meer. Hoe jammer ook. Maar ik wist sowieso dat ik deze camino meer moet gaan plannen, omdat ik nou eenmaal niet onbeperkt de tijd heb.

Als ik opgestaan ben hoor ik dat het regent buiten. Voor mij een reden om nog iets meer te vertragen. Uiteindelijk loop ik pas om 7.45 de deur uit, gehuld in mijn mooie blauwe pino poncho.

Het is niet koud, dus kan lekker in de korte broek. Ik heb wel vrij snel spijt van het vest dat ik heb aangetrokken, dus na een klein half uurtje moet alles weer uit om mijn vest uit te trekken. Het voelt wel gelijk een stuk beter, hoewel de poncho ook aan de binnenkant al wat zweterig begint aan te voelen.

Tui is leuk om even doorheen te lopen, niet zoals sommige grote steden waar je zo snel mogelijk weg wilt zijn. De wandeling door het stadje is niet heel lang en door een klein zijstraatje loop ik ineens de natuur in. Door de regen en mijn beperkte blik vanonder mijn capuchon en natte brillenglazen zie ik niet heel veel. Maar des te meer ruik ik de natuur. De geur van eucalyptus is overdadig.

De uittocht uit Tui die ik verwacht had blijft nog even uit. Er zijn wel meer pelgrims onderweg, maar het zijn er maar 10 ofzo.

Na ongeveer 7km duikt een eerste barretje op. Daar zie ik Karen (de Canadeense dame) weer. Ik schuif even bij haar aan tafel en we drinken een koffie en thee samen. Ik eet ook nog even een croissantje, want naast mijn banaan heb ik nog niets gegeten.

Ik krijg een appje van Tilly. Zij wandelt nu de camino Francés en zit er even doorheen. Ik maak even een videocall met haar om haar wat moed in te spreken voor het vervolg. Het is fijn om haar even te spreken.

Het cafeetje stroomt vol met pelgrims. Het is ongelooflijk wat ik zie. Mensen zonder regenkleding (en uit nood een vuilniszak omgeknoopt) een dame met een donsjas en een handtas alsof ze een dagje gaat shoppen, naar nu door en door nat is.

Als ik het cafeetje uitloop, begint zich de werkelijkheid van de camino ná Tui te ontvouwen. Een hele drom mensen voor me.

Ik moet er ook wel een beetje om grinniken. Gedurende het lopen verspreid zich dit ook wel weer, dus ik heb nog steeds op stukken het gevoel dat ik alleen loop. 

De natuur is prachtig en ik ben blij dat ik gezien heb dat er een alternatieve route is. De oorspronkelijke loopt langs de weg (en ik begrijp later door industriegebied), de alternatieve route ook een deel door het bos. Mijn albergue in O Porriño ligt vlakbij waar de alternatieve route eindigt, dus ik volg die dan ook tot het eind. Het laatste stuk loopt door een soort bos of park, langs een rivier. Helaas ook met het geluid van een snelweg vlakbij, maar het geluid van het riviertje compenseert dst een beetje. Op dit stuk kom ik nog maar 2 pelgrims tegen.

Onderweg kom ik een moeder en zoon uit Taiwan tegen. Ik heb haar al eerder ontmoet. Ze zijn nog op zoek naar een slaapplek in O Porriño. Ik heb mijn albergue via Booking geboekt en boekte 3 bedden in de veronderstelling dat Dolores en Magda misschien ook wilden aansluiten. De bedden konden op elk moment geannuleerd worden, dus dat risico kon ik wel nemen. De 2 dames hebben andere plannen gemaakt, maar ik heb de bedden bewust nog niet geannuleerd voor het geval ik onderweg nog iemand tegenkom die een bed nodig heeft. Ik bied de Taiwanese moeder de 2 bedden aan. Ze wachten nog op een bevestiging van een accommodatie. We wisselen gegevens uit en ze laat mij weten of ze de bedden nodig gaat hebben. Even later laat ze me weten dat het niet nodig is.

Aangekomen bij de albergue annuleer ik de 2 bedden. De dame achter de receptie is daar geloof ik niet heel blij mee, maar het is wat het is.

Ik ben een van de eersten en dus weer lekker de ruimte in de badkamer. Ik verheug me op een warme douche na al die regen van vandaag en die zweterige poncho. Douche open, koud water. Oké, even wat langer wachten...nog steeds koud water. Grrr, handdoek om en de douche ernaast proberen. Ook koud water. Goed, kleren aan en naar de receptie. Volgens de dame daar moet er toch echt warm water zijn. Ze loopt met me mee en ook zij moet constateren dat het water koud is. Ze loopt wat driftig heen en weer en brabbelt van alles in het Spaans. Met het nodige temperament, waardoor ik bijna het gevoel krijg dat het mijn schuld is dat er geen warm water is. Afijn, lang verhaal kort, ik heb uiteindelijk een heerlijk warme douche.

Er is geen gelegenheid om een handtas op te hangen, dus ik wacht nog even met mijn was in de hoop dat ik straks met iemand een wasmachine kan delen.

Het is ondertussen een uur of 2 en ik heb behalve de banaan en croissant niks meer gegeten (en na de break op 7km ook niet meer gerust) dus ik ga even de stad in op zoek naar wat te eten. In de winkelstraat zie ik Karen weer. We gaan samen even op een terras zitten, waar het vervolgens ongeveer een uur duurt voordat ik mijn salade krijg.

Naast me op het terras zie ik een klein nisje met de heilige Jacobus (San-tiago) daarin. Echt heel schattig.

Ik zie ineens Fabi langslopen. Ik had haar al even niet gezien dus loop naar haar toe en geef haar een knuffel. Ze zit in dezelfde albergue als ik, dus ik regel gelijk dat we de wasmachine straks delen. Perfect.

Als de was klaar is en ik de reserveringen heb gemaakt voor de komende 2 nachten is het inmiddels 19 uur en lopen Fabi en ik de stad in om wat te gaan eten. We schuiven aan bij 2 Amerikaanse dames, waarvan ik helaas de namen vergeten ben.

De dames hebben allemaal het hoogste woord, dus ik luister en geloof het op een gegeven moment wel. Sluit me een beetje af en geniet van mijn eerste bordje Zamburiñas (een kleine Jacobsschelp). Helaas vergeten een foto te maken.

Het is laat voordat ik ga slapen. Maar morgen staat maar 15 km op de planning naar Redondela, dus weer geen haast in de ochtend.